از خودم می پرسم آيا ارزش قلب من از شيشه ی پنجره هم كمتر است؟

دل من سخت شكست اما، هيچ كس هيچ نگفت و نپرسيد چرا!!

به نام خدا

دوباره برگشتم با یه عالمه حرف که خیلی وقته

 بعضی از شما منتظر شنیدنش هستین

قول داده بودم از خودم واستون بگم اما چون عادت ندارم

 خاطرات روزانمو بنویسم فقط واستون خاطرات مهم زندگیمو

البته اونایی که راحتر میتونم بیان کنمو مینویسم

پس گوش کنید:

دوباره رسیدم اول راه.....

دیروز از جمکران اومدم...همتونو دعا کردم

شب قبل از رفتنم!!!!نمیدونم چرا حال عجیبی داشتم؟؟؟؟؟؟

خیلی دوست داشتم با یکی صحبت کنم

دلم گرفته بودم و اگه میشد فریاد میزدم تا خالی بشم

یادم افتاده بود به پارسال که چی بهم گذشت!!!

اما نذاشتم کسی بفهمه حتی مادرم...

(موضوع 2 سال پیشو دوست دارم به یاد شب حادثه و به همون تاریخ بنویسم).....

متاسفانه 2 بار باید تو وبلاگم به خودم تسلیت بگم

شاید این اولین باری باشه که دارم واسه همه میگم

یادآور پارسال شدم که به خاطراتفاق 2 سال پیش چه شبایی را گذروندم.......

ونذاشتم کسی بفهمه...

وبا من چه کردن؟؟؟؟؟؟؟هیچکس حتی حاضر نشد ذره ای کمکم کنه

واسم سخت بود....خیلیم سخت بود....نمیدونم چرا اینجور شده بودم

دلم بدجور هوای امام رضا را کرده بود اون و خدا بود که همه چیزو واسشون گفته بودم....

آخی دیگه کسیو نداشتم که بگم واسش

اما......

به همین جمکرانم قانع بودم .... یاد پارسال که روبه روی حرم وبا بغضی که داشتم

 ایستاده بودم دعا میکردم افتادم

همون لحظه بارون بارید و کلی خوشحال شدم چون مطمئن بودم زیر بارون دعا برآورده میشه

احتیاج شدیدی به یه سفر داشتم

حالم بد گرفته بود........یکی از دوستام بهم گفت چند ساله میشناسمت ...

 خیلی دختر شاد و شیطونی هستی

گاهی بهت حسادت میکنم که این همه خوشی تو زندگیت داری

 و این همه مقاومی که نه اشک میریزی و نه اینکه هیچ چیز نمیتونه اون سختی که تو وجودت دیدمو ازت بگیره

و همیشه مثل کوه واسه همه تکیه گاهی

همون لحظه یاد این شعر افتادم:خنده بر لب میزنم تا کسی نداند چه در دل دارم

با گروه دوستیمون رفتم.....یه گروهی هستیم خیلی شاد و شیطون

جاتون خالی تا توی جمکران پیاده شدیم.....رفتم یه گوشه ای نشستم و واسه امام زمان نامه نوشتم

دوستامم اومدن و نامه نوشتن

یکی از بچه های خیلی شیطون کسی که حتی فکر نمیکردم که بتونم ساکت ببینمش ازم پرسید

 چی واسه امام زمان بنویسم

گفتم هرچی که میخوای

شروع به نوشتن کرد و دیدم که آروم آرم داره گریه میکنه

اونجا فهمیدم که من با دوستام که همیشه فقط سعی داریم بخندیم

 چقدر غم هایی داریم که یا گمشون کردیم یا سعی کرده بودیم گمشون کنیم

موقع برگشت همه ساکت نشسته بودیم تو ماشین

چه حال سختی بود ...جو سنگینو سرد بود

مخصوصا واسه من که هفته آینده سالگرده فوت یکی از عزیزانمه

کسی که به اندازه پدرم واسم عزیز بود و تنها کسی بود که به اندازه پدر خودم دوستش داشتم

پدر بزرگم .....

میخوام فقط بگم خیلی دلم برات تنگ شده

وقتی از پیشم رفتی اولش گریه نکردم گفتم مگه میشه کسیو

 که همیشه تا نمیدیدمش هفته بدی را شروع میکردم حالا باید تا زنده ام نبینمش

اما الان کم کم داره باورم میشه

تموم شد

اون رفت

دیگه هم نمیاد

تسلیت به خودم و عشق پاکم=> مادر مهربونم میگم

پاورقی:

دوستای گلم شرمنده که این همه صحبت کردم....

دوستون دارم

پاورقی۱:

منم اون دسته گلی که پرپرم کردی هزار بار
گل مریمی که روزی منو بو می کردی صدبار
حالا من یه ذره خاکم زیر پای نازنینت
کفشتو پا می کنی که نکنم یه وقت حقیرت

 پاورقی۲:

 منتظر باید ماند ؟ تا کی؟؟؟

خدا جونم اگه تاحالا برای دیگران زندگی میکردم

الان دیگه واسه تو زندکی میکنم و منتظر خواهم ماند برای تمام شدن این روزها

 به امید وصال به او....و بس

قطره‌ دلش‌ دريا مي‌خواست. خيلي‌ وقت‌ بود كه‌ به‌ خدا گفته‌ بود ...

هر بار خدا مي‌گفت: از قطره‌ تا دريا راهی ا‌ست‌ طولاني...

راهي‌ از رنج‌ و عشق‌ و صبوري...

هر قطره‌ را لياقت‌ دريا نيست.قطره‌ عبور كرد و گذشت، قطره‌ پشت‌ سر گذاشت.

قطره‌ ايستاد و منجمد شد، قطره‌ روان‌ شد و راه‌ افتاد.

قطره‌ از دست‌ داد و به‌ آسمان‌ رفت...

و هر بار چيزي‌ از رنج‌ و عشق‌ و صبوري‌ آموخت.

تا روزي‌ كه‌ خدا گفت: امروز روز توست. روز دريا شدن :

خدا قطره‌ را به‌ دريا رساند.

قطره‌ طعم‌ دريا را چشيد. طعم‌ دريا شدن‌ را. اما...

روزي‌ قطره‌ به‌ خدا گفت: از دريا بزرگتر، آري‌ از دريا بزرگتر هم‌ هست؟

خدا گفت: آری هست !

قطره‌ گفت: پس‌ من‌ آن‌ را مي‌خواهم. بزرگترين‌ را. بي‌نهايت‌ را ... !

خدا قطره‌ را برداشت‌ و در قلب‌ آدم‌ گذاشت‌ و گفت: اينجا بي‌نهايت‌ است !

آدم‌ عاشق‌ بود. دنبال‌ كلمه‌اي‌ مي‌گشت‌ تا عشق‌ را توي‌ آن‌ بريزد.

اما هيچ‌ كلمه‌اي‌ توان‌ سنگيني‌ عشق‌ را نداشت ...

آدم‌ همه‌ عشقش‌ را توي‌ يك‌ قطره‌ ريخت. قطره‌ از قلب‌ عاشق‌ عبور كرد.

وقتي‌ كه‌ قطره‌ از چشم‌ عاشق‌ چكيد، خدا گفت :

حالا تو بي‌نهايتي، چون كه‌ عكس‌ من‌ در اشك‌ عاشق‌ است ...

ازم پرسید:تو مال منی؟

گفتم آره مال خودخودتم هر کاری دلت میخواد با دلم بکن

گفت:هرکاری؟

گفتم آره

تنهام گذاشتو رفت

نگرانم برای روزهایی که میایند تا از تو تاوان بگیرند

نگرانم برای پشیمانی ات زمانی که هیچ سودی ندارد

روزگاری درد کشیدنت برایم عذاب آِِور بود

اما روزها خواهند گذشت

و تو آری تو

آنچه را به من بخشیدی

اسم تو صورت تو و یاد تو

تنها یک چیز را بخاطر من میاورد دروغ را

تو یک دوست را از دست دادی و من دشمنم را شناختم

سال 7030 ميترايي آريايي، 3746 زرتشتي،

2567 شاهنشاهي و 1387 خورشيدي.

 اگرچه پيامبر 1387سال پيش هجرت کردند

 ولي سرزمين آريايي من 5645 سال پيش از آن نوروز را جشن مي گرفت

 2361 سال پيش از آن مردمان اين ديار،

 خداي را ستايش مي کردند و کوروش 1182 سال پيش از آن دوستي را در جهان گسترانيد.

 پيشينه سرزمين من بسي بيشتر از1387 سال

 مي باشد. بر سرزمين خود بباليد

سلام کسی که تو دلم درخشید

من دیگه دوستت ندارم ببخشید

بهتره که نپرسی علتش را

چونکه خودت ندادی فرصتش را

بهتره این نامه آخر باشه

فکر کنم این واسه ما بهتر باشه

من واسه اون کسی که دوست ندارم

نمیتونم شاخه گل بیارم

بین تو و اون روزا گلی فرق

تو آسمونت پر رعد برق

نه مهربونی نه واسم میخندی

هر دری رو من میزنم میبندی

کو اون همه شعرای عاشقونه

کی بود بهم میگفت سلام بهونه

نه...نه... صحبت از سلام و بهونه ای نیست

پرنده اینجاست ولی دونه ای نیست

خواستی فقط صاحب یه قفس شی

بریو با دیگری هم نفس شی

خواستی بگی میشه تو دام بیفتم

بعدش بگی دیدی بهت نگفتم

از چشم من افتادی نازنینم

دوست ندارم دیگه تورو ببینم

اون کسی که دم میزد از حسادت

اگه بمیرم نمیاد عیادت

منم میخوام اتمام حجت کنم

خیال هر دومونو راحت کنم

اگه دلت همین حالا بشکنه

بهتر از آوارگی های منه

من کسیو میخوام که عاشق باشه

اول و آخرش شقایق باشه

من کسیو میخوام که نیست مثل تو

پشیمونم دوست ندارم برو

پشیمونی گرچه نداره سودی

خوب شد که فهمیدم بدی به زودی

جواب بدی ندی دیگه تمومه

نمیدونم جواب واسه کدومه

نامه هامو از بس جواب ندادی

جواب بدی شاید بشه زیادی

شاخه نباتم که بشه واسطه

دل نمیدم دیگه به این رابطه

اما یادت باشه که این آدما کم نبودن پیشم ولیکن شما

نیستید مثل اون روزای طلایی

کی گفته سه تا بخش داره جدایی؟

جدایی هر غمش هزارتا بخشه...

دل میسوزونه مثل آذرخش

من هرچی دوست دارم تموم بشه نامه

دلم میادبازم میده ادامه

دیگه تمومه اون همه غم رنج

وقت قرارو شوق ساعت پنج

برو... برو پیش هر کسی دوست داری

حق نداری دیگه اسم منو بیاری

بخوای نخوای زود برو به سلامت

خدا کنه بین ماها قضاوت

دلم برای کسی تنگ است که همچو کودک معصومی دلش برایم می سوخت و
مهربانی اش را نثار من می کرد
دلم برای کسی تنگ است که تا شمالی ترین شمال ودر جنوبی ترین جنوب
همیشه و همه جا که بود
با من بود و پیوسته نیز بی من بود
کسی که بی من ماند
کسی که با من نیست